Біяграфія пісьменніка

    Нарадзіўся 20.11.1930 г. у вёсцы Вусаўка Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Выхоўваўся у дзіцячым доме. 

   З 1946 па 1948 г. вучыўся ў рамесным вучылішчы № 10 г. Магілёва, потым з 1948 па 1951 г. працаваў слесарам. 

 Вучыўся завочна ў Мінску на рэспубліканскіх курсах кіраўнікоў мастацкай самадзейнасці раённых дамоў культуры. 

    З 1957 г. па 1980 г. працаваў настаўнікам музыкі ў Паплаўскай сярэдняй школе. У 1980 г. завочна закончыў Народны універсітэт мастацтваў у Маскве. 

  Друкавацца пачаў з 1961 г. У 1964 г. у выдавецтве "Беларусь" выйшаў першы зборнік апавяданняў "Лясныя тынкоўшчыкі". 

  Галоўная тэма творчасці пісьменніка – чалавек і прырода. Яго творы прысвечаны дзецям, напісаны лаканічна, паэтычна і займальна.

Выданні і публікацыі

• Ігнаценка Рыгор Канстанцінавіч//Беларускія пісьменнікі: біябібліягр. слоўнік: у 6 т. т. 6.–Мн., 1995.–С. 604.
• Ігнаценка Рыгор Канстанцінавіч//Беларуская энцыклапедыя: у 18 т. т. 7.–Мн., 1998.–С. 162.
• Ігнаценка Рыгор Канстанцінавіч//Памяць: Касцюк. раён: гіст.-дак. хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі.–Мн., 1994.–С. 412.Творы і рэцэнзіі на іх:
• Ігнаценка, Р.К. Лясныя тынкоўшчыкі: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1964.
• Рэц.: Гіль, М. Пільным вокам натураліста/М. Гіль//ЛіМ.–1964.–22 мая.
• Ігнаценка, Р.К. Урок у лесе: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1965.
• Ігнаценка, Р.К. Ластаўчына затока: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1967.
• Ігнаценка, Р.К. Рабчыкі спяваюць: замалёўкі.–Мн., 1970.
• Рэц.: Круцікаў, Л. Родная сцяжынка/Круцікаў Л.//Настаўн. газ.–1970.–21 снежня.
• Рэц.: Лявонава, П. З любоўю да роднага краю/Лявонава П.//ЛіМ.–1971.–12 лютага.
• Ігнаценка, Р.К. На заячых сцежках: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1973.
• Рэц.: Марціновіч, А. Іскрынкі дабраты і шчырасці/Марціновіч А.//Родная прырода.–1974.–№ 2.
• Ігнаценка, Р.К. Дзе матылькі зімуюць: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1974.
• Ігнаценка, Р.К. Карабель вясны: эцюды аб прыродзе/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1980.
• Ігнаценка, Р.К. У зімовым садку: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1981.
• Ігнаценка, Р.К. Песня івалгі: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 1998.
• Ігнаценка, Р.К. Зацугляны шчупак: апавяданні/Ігнаценка Р.К.–Мн., 2009.

Слова аб творчасці Рыгора Ігнаценкі

   Ёсць людзі - вяршыцелі вялікіх спраў. Яны адчыняюць дарогі ў космас, будуюць плаціны і караблі, вынаходзяць магутныя машыны, пракладваюць шляхі ў невядомае. Рыгор Канстанцінавіч не такі. Ён - сузіральнік. Для яго падзея - убачыць, як вясёлая божая кароўка разгойдваецца на гнуткай травінцы, быццам на арэлях. Ён можа, затаіўшы дыханне, гадзінамі ўзірацца ў ўзлесак, асветлены сонцам, начамі сядзець у засадзе, суткамі блукаць па лесе ў пошуках запаветнага гнязда. Ён сапраўдны натураліст.

Рыгор Канстанцінавіч ніколі не ідзе ў лес, на рэчку ці на балота толькі са стрэльбай, вудай ці кошыкам для грыбоў, з ім заўсёды нататнік і ручка. Кажа, што нідзе яму не пішацца так лёгка, як дзе-небудзь на пяньку, што менавіта ў лесе прыходзяць самыя цікавыя думкі, што ў лесе знаходзяцца канцоўкі многіх яго апавяданняў.

Лес для яго поўны прыгод, адкрыццяў, падзей. Ён ведае яго галасы, шоргаты, пахі. Ён ведае, як мяняе свае колеры вясна.

Спачатку, калі растане снег і разальюцца рэчкі, ручаі, лужыны, - усё вакол блакітнае ад колеру вады і неба.

Потым блакітнае змяняецца жоўтым. Гэта залатым разлівам пакрывае зямлю квітнеючая купальніца. І тады пачынае спяваць салавей. Потым сады ўсё апранаюць у белы колер. А потым усё становіцца зялёным: палі, лясы, лугі, і пачынае спяваць івалга. А раз заспявала івалга - значыць, прыйшло лета. Вось ужо які год спрабуе ён зразумець, адкуль вясна свой пачатак бярэ? З першай кроплі, з дзелавітай праходкі грака, з халаднаватай празрыстасці паветра, з асаблівай блакіту неба?! Ён спрабуе захаваць няўлоўнае.

 У паходах яму адкрываліся такія цуды! Ён бачыў, як малады янот на ўскрайку, як з мячыкам, гуляў з яловай шышкай. Падкідваў, лавіў ротам і зноў падкідваў. Пысачка была хітрая, радасная. І, вядома, пісьменнік перамог здабытчыка. Не змог ён зрабіць паляўнічым трафеем гэтага ляснога рамантыка. Не стрэліў, затое прынёс з лесу новае апавяданне.

Ён бачыў у бінокль, як барсук нюхаў жоўтую кветку, як начная птушка атрымлівае асалоду ад паху начных фіялак. Узімку назіраў, як ліса скача па стажарышчы (подсцілцы з галінак пад стог) на задніх лапках, прыціснуўшы перадпакоі да тулава. Скача, як кот, гэта яна так спрытна выбівае мышэй з-пад снега, а потым ловіць іх.

 Ён адрознівае галасы птушак. Сініца выводзіць «вінь-цінь». Аўсяначка спявае «зінь-зін-сінечу»! У берасцянкі звонкая крыштальная песенька. А калі пачулася бляянне на ўзлессі - гэта заспяваў бакас.

Аднойчы вясной пачуў на балоце незнаёмую чыстую жалейку і некалькі сезонаў высочваў невядомага спевака. Аказалася, гэта кулік-краншнэп славіць свае родныя мясціны

У лесе ў Рыгора Канстанцінавіча шмат сяброў і памагатых...

Ала Альфер

Краскі лясоў і рэк 

 У маім дзяцінстве галоўным храмам жыцця была для мяне Зацітава-слабадская сельская бібліятэка з яе разумнай гаспадыняй, чалавекам, які заўсёды ўмеў пачуць чытача, незалежна ад яго ўзросту, ― бібліятэкарам Нінай Арсенцеўнай Абадоўскай. 3 таго часу і не магу ўявіць сабе жыцця без Бібліятэкі і бібліятэк. І гэта пры тым, што поўна кніг і дома, што часта завітваю ў кнігарні ― шукаючы новую і старую кнігу. І з таго маленства, з тых першых сустрэч з бібліятэкай, з кнігай у пачатковай яшчэ школе шмат часу займалі сустрэчы з аповедамі пра прыроду. Здавалася б, жывеш у вёсцы, з дня ў дзень бачыш "жывыя", самыя што ні ёсць натуральныя світанні і надвячоркі, адчуваеш колеры і пахі, а вось яшчэ цягне да прыродаапісальніцтва, да мудрых і сімпатычных старонак Міхаіла Прышвіна, Івана Сакалова-Мікітова, Віталія Біянкі, Георгія Скрабіцкага, Барыса Жыткова, Янкі Брыля, Віталя Вольскага, Уладзіміра Дубоўкі... І недзе тады, у першых класах, прыйшлі і сустрэчы з кнігамі Рыгора Ігнаценкі. Вядомы яшчэ і па публікацыях у часопісе "Бярозка", газеце "Піянер Беларусі", ён быў не дужа хрэстаматыйным, пра яго не часта пісалі літаратурныя крытыкі. Ды і ў малыя свае гады я і не звяртаў на гэта ўвагі. Бы магнітам вабілі старонкі лаканічнай, простай і зразумелай прозы настаўніка музыкі з вясковай школы Рыгора Ігнаценкі, відаць, па адной важкай прычыне: у яго апавяданнях і абразках былі выказаны любоў і замілаванне краявідамі, сустрэчамі са звярамі і птушкамі, былі адбіты тыя краскі вады і лістоты дрэў, тыя пахі кветак на лузе, для абазначэння якіх у чытача часцей за ўсё і слоў не знаходзілася.

   3 напамінам пра ранейшыя шчымлівыя адчуванні чытаў і перачытваў і зараз кнігу Рыгора Ігнаценкі "Зацугляны шчупак". Перачытваў і зайздросціў дзецям з вёскі Паплавы Бярэзінскага раёна, што на Міншчыне. Яны, хлопчыкі і дзяўчынкі розных пакаленняў, мелі і маюць магчымасць штодня сустракацца з чалавекам, які любіць прыроду Беларусі і ўмее пра яе расказаць. А што да юных жыхароў астатніх куточкаў нашай Айчыны, то ім застаюцца сустрэчы ў кнізе ― і з аўтарам, і з яго героямі. А яшчэ ― з надзвычай мілымі і цёплымі ілюстрацыямі таленавітага кніжнага мастака Валянціна Макаранкі.

Алесь Карлюкевіч

Прэзентацыя апошняй кнігі

У лістападзе 2009 года ў актавай зале сельскай бібліятэкі аг.Паплавы адбылася сустрэча наведвальнікаў бібліятэкі з пісьменнікам-земляком Рыгорам Ігнаценкам і прэзентацыя яго новай кнігі выдавецтва "Літаратура і Мастацтва" "Зацугляны шчупак", на якой прысутнічалі і сталічныя госці – дырэктар рэдакцыйна-выдавецкай установы "ЛіМ" Алесь Карлюкевіч і беларускі пісьменнік Алесь Марціновіч.